حکیم عمر خیام نیشابوری
این یک دو سه روزه نوبت عمرگذشت چون آب به جویباروچون باد به دشت.
هرگزغم دوروزمرایاد نگشت روزی که نیا مده است وروزی که گذ شت.
ای دل چوزمانه میکند غمناکت نا گه برود زتن روان پاکت.
برسبزه نشین وخوش بزی روزی چند زآن پیش که سبزه بردمد ازخاکت.
من ظاهر هر نیستیّ و هستی دانم من باطن هر فراز و پستی دانم
با این همه از دانش خود شرمم باد گرمرتبه ای ورای مستی دانم